Uwierz w ducha - co naprawdę robią programiści w pracy zdalnej?

• Praca zdalna – wolność czy pułapka?
• Poznaj cztery twarze ducha
• Hybryda: złoty środek?
• Nowa era przejrzystości
• Duchy nie znikną same

W trakcie badań prowadzonych przez nasz zespół na Stanford, zebraliśmy dane od prawie 100 tysięcy inżynierów z ponad 500 firm na całym świecie. Blisko 4100 z nich pracowało z Polski – zarówno w polskich firmach, jak i w międzynarodowych korporacjach działających w kraju. Analizowaliśmy ich kod źródłowy: nie tylko linie i commity (techniczny zapis zmian w kodzie wprowadzanych przez programistę, ale też jakość, złożoność i wpływ na projekt – red.). Dzięki temu stworzyliśmy model, który potrafi wiarygodnie zmierzyć produktywność – i to bez wpadania w pułapkę liczenia "pikseli".

Wnioski? Około 9,5% programistów na świecie... praktycznie nie pracuje. W Polsce – 10,7%. Pobierają wynagrodzenie, ale nie piszą kodu, nie rozwiązują problemów, nie wnoszą wartości. Nazwaliśmy ich „ghost engineers” – „duchami w kodzie”. Zaskoczeni? My też byliśmy.

Praca zdalna – wolność czy pułapka?

Najwięcej duchów pojawia się wśród pracowników zdalnych – w Polsce to aż 14,6%. Dla porównania: wśród osób pracujących z biura to niecałe 5%. A że Polacy mają wyjątkowo wysoki udział pracy zdalnej (51%, wobec globalnych 34%), to i problem staje się bardziej widoczny.

Oczywiście praca zdalna ma swoje zalety – elastyczność, brak dojazdów, lepszy work-life balance. Ale ma też ciemną stronę. Po około pół roku bez fizycznego kontaktu z zespołem produktywność zaczyna spadać. Brakuje mentoringu, kultury organizacyjnej, szybkiego feedbacku. A jeśli nie ma zaufania – albo ktoś to zaufanie wykorzystuje – pojawiają się duchy.

Poznaj cztery twarze ducha

Po opublikowaniu wyników odezwało się do mnie ponad 40 „duchów”. Niektórzy byli cyniczni – „system jest głupi, więc go wykorzystuję”. Inni po prostu wypaleni. Niektórzy pracowali na dwa etaty równocześnie, nie mówiąc nikomu. Część z nich dałoby się uratować – wystarczyłoby wsparcie, feedback, ludzkie podejście. Ale są też tacy, których nic nie zmieni.

Podzieliliśmy ich na cztery typy:

• Aktywni buntownicy – celowo robią minimum. Bez wyrzutów sumienia.
• Wypaleni – nie mają już siły, nie widzą sensu. Ale często chcą wrócić.
• Przepracowani – mają dwie prace, wybierają jedną, drugą zaniedbują.
• Przeciążeni – próbują ogarnąć wszystko, ale nie dają rady.

Najczęstsi są buntownicy, wypaleni i „multi-zatrudnieni”. I to właśnie ich pracodawcy powinni nauczyć się rozpoznawać – i mądrze reagować.

Hybryda: złoty środek?

Profesor Nick Bloom, również z Uniwersytetu Stanforda, jeden z czołowych ekspertów od pracy zdalnej, udowadnia w swoich badaniach, że optymalny jest hybrydowy - dwa dni w biurze, reszta zdalnie. Takie podejście zmniejsza rotację, poprawia morale, nie obniża produktywności. I daje to, czego nie da się przekazać przez ekran – relacje, zaufanie, wspólną kulturę pracy.

W naszych danych widać to bardzo wyraźnie: gdy wyłączymy z analizy „duchy”, produktywność zdalnych i biurowych programistów jest zbliżona – oczywiście uwzględniając zależności kulturowe. Problem w tym, że duchy się pojawią – i pojawiają się częściej tam, gdzie nie ma nadzoru ani kontaktu z zespołem.

Nowa era przejrzystości

Przez dekady firmy nie chciały mierzyć produktywności programistów. Bały się ich stracić, jeśli ktoś poczuje się niesprawiedliwie oceniany. Ale czasy się zmieniają. AI i nowoczesne narzędzia analizy kodu pozwalają dziś mierzyć wkład w projekt lepiej niż kiedykolwiek wcześniej – z poszanowaniem kontekstu i różnorodnych ról. Nie chodzi o kontrolę, lecz o sprawiedliwość. O to, by najlepsi byli doceniani, a nie ginęli w cieniu tych, którzy tylko „są na Slacku”. O to, by decyzje kadrowe opierały się na danych, a nie plotkach.

Duchy nie znikną same

Można zignorować problem i udawać, że duchów nie ma. Ale wtedy cierpią zespoły, liderzy, klienci. Można też pójść w drugą skrajność – traktować każdego programistę jak podejrzanego. Ale to prowadzi do wypalenia, frustracji, utraty talentów. Jest też trzecia droga: zrozumieć, co się naprawdę dzieje. Stworzyć systemy, które nagradzają wysiłek i skuteczność. Które potrafią odróżnić cichego geniusza od „ducha” z pięknym CV. Jeśli chcemy, by branża IT w Polsce i na świecie rosła w siłę – musimy patrzeć prawdzie w oczy. I przestać się bać danych. Bo one mogą być nie tylko źródłem prawdy, ale i początkiem zmian na lepsze.