Szkolnictwo wyższe

Przez wiele lat cyberbezpieczeństwo było traktowane na uczelniach przede wszystkim jako domena informatyków. To dział IT odpowiadał za aktualizacje, kopie zapasowe, zabezpieczenie sieci oraz reagowanie na awarie. Władze uczelni oczekiwały natomiast, że systemy będą po prostu działać. Nowe przepisy dotyczące krajowego systemu cyberbezpieczeństwa wyraźnie zmieniają tę perspektywę. Bezpieczeństwo cyfrowe staje się elementem zarządzania całą instytucją, a odpowiedzialność za jego właściwą organizację spoczywa również na jej kierownictwie. Nie oznacza to, że rektor ma samodzielnie oceniać luki w zabezpieczeniach oprogramowania, konfigurować zabezpieczenia sieci czy analizować logi systemowe. Jego rola jest inna. Powinien zadbać o to, aby uczelnia posiadała odpowiedni system zarządzania bezpieczeństwem informacji, środki finansowe na jego utrzymanie, jasno określony podział zadań oraz procedury pozwalające skutecznie reagować na incydenty.

Strategia Rozwoju Szkolnictwa Wyższego 2025-2035 jest szansą na to, aby polskie uczelnie odzyskały lub wzmocniły prestiż na arenie międzynarodowej i stały się miejscem, w którym młodzi ludzie mogą zdobyć wiedzę i umiejętności potrzebne do rozwoju własnej kariery oraz polskiej gospodarki. Konsultacje, które rozpoczęły się na Śląsku, to tylko początek drogi – teraz wiele zależy od środowiska akademickiego, które może aktywnie uczestniczyć w tworzeniu dokumentu i podzielić się swoim pomysłem na przyszłość szkolnictwa wyższego w Polsce.

Nakłady na szkolnictwo wyższe w Polsce w przyszłym roku mogą być najniższe w tym stuleciu. Bez odpowiednich nakładów Polska nie zrealizuje celów rozwojowych i badawczych. Problemy finansowe są ogromnym ograniczeniem w budowaniu międzynarodowej konkurencyjności oraz podnoszeniu pozycji w rankingach przez polskie uczelnie.